Over het belang van vaderschap

Extreem gewenst

Over het onuitspreekbare geluk van elke adoptieouder. En de prijs van eeuwige twijfel die je daarvoor betaalt.

Tom de Cock

‘Mijn God, wat een kleintje!’ riep ik uit. In het gezelschap van andere mannen zou zo’n opmerking je doorgaans een paar tanden kosten, maar niet op de jaarlijkse barbecue van onze adoptiedienst. In de rij aan het buffet ontdekte ik plots het piepjonge baby’tje op de arm van de man achter me. Ik kirde er verrukt op los, en we wisselden weetjes uit over slaapritme en poedermelk. Ik drukte ‘m op het hart dat ze van die eerste maanden moesten genieten; die vlogen namelijk zo voorbij. En dat soort clichés, die altijd waar blijken te zijn.


Stuk voor stuk gewenste kinderen
De bijeenkomst was zoals altijd een prachtig schouwspel. In de grote orangerie zaten honderden koppels van alle mogelijke leeftijden, geaardheden en pluimage te lunchen. Verspreid door de zaal een arsenaal aan kinderwagens, die door gelukzalig glimlachende ouders heen en weer werden gewiegd. Kleuters op loopfietsen maakten de gangpaden onveilig. Tieners speelden ondersteboven op hun stoel op hun iPad. Iedereen vond het prima.

Nergens ter wereld was er op dat moment een grotere concentratie van stuk voor stuk gewenste kinderen. Kinderen op wie hartstochtelijk gewacht werd. Naar wie uitgekeken en afgeteld was. Voor wie bloed, zweet en tranen gelaten waren.

 

“Er had nooit eerder iemand me doen
schaterlachen zoals zij dat kan.”

 

Kleur, diepgang, overgave en liefde
Die herfstbarbecue is elk jaar een bezinningsmoment. Dan zie ik ons meisje – nu twee ‘ik zeg op alles nee’ jaar oud – met mijn man op ontdekkingstocht trekken naar het springkasteel, en kan ik niet anders dan dromerig grijnzen. Van puur, extatisch geluk. Zoveel ravissante kleur, zoveel diepgang en overgave, zoveel tomeloze liefde bracht ze in mijn bestaan. Alsof ik voor haar komst zo’n beetje op pauze stond. Er had nooit eerder iemand me doen schaterlachen zoals zij dat kan. Ik haast me na mijn radioshows naar huis om bij haar te zijn, ik snotter me te pletter als er in een film een kind een haar gekrenkt wordt. Ik bouw voor het slapengaan spectaculaire Duplo-torens, in mijn eentje, gewoon om ’s ochtends haar grote ogen te zien.

Tom de Cock

 

 

‘Dan zie ik ons meisje
– nu twee ‘ik zeg op alles nee’ jaar oud –
met mijn man op ontdekkingstocht trekken
naar het springkasteel,
en kan ik niet anders dan dromerig grijnzen.
Van puur, extatisch geluk.’

 

 

 

Schaduwkant
Maar er is ook een schaduwkant, als ik aan haar denk. En die blijft. Zal ze gelukkig zijn? Wat staat haar nog allemaal te wachten? Ik schrijf bijna maandelijks columns over hoe onze wereld vreemde richtingen uitdraait, en op een dag zal ik er niet meer zijn om haar daarvoor te behoeden. Zal iemand haar hart breken? Zal ze ooit eenzaam of bang zijn? Zal ze haar weg vinden? Angsten die elke ouder herkent.

 

“Jasmijn zal zich ooit vragen stellen.
Eerst onschuldige, later de echt lastige.”

 

Het rugzakje van een adoptiekind
Maar een adoptiekind legt de reis van het leven sowieso al af met een rugzakje, met daarin een heel apart levensverhaal, waar niemand bij kan. Zelfs ik niet. Veruit de meeste van de prachtkinderen op die barbecue waren afgestaan door een Vlaamse moeder, sommige ook door een vader. Vaak in een daad van ultieme zelfopoffering, in de hoop dat hun kind een betere toekomst zou krijgen. Jasmijn zal zich ooit vragen stellen. Eerst onschuldige (Waarom heeft iedereen in de klas een mama en ik niet?), later de echt lastige (Waarom heeft mijn mama mij afgestaan?). Er zijn meerdere antwoorden mogelijk, maar die dekken geen van allemaal de werkelijkheid.

 

“Jasmijn is een zichtbaar gelukkig kind,
dat snel bijleert en aansterkt
en de wereld zal veroveren.”

 

Al die jaren. Al die moeite. Al dat wachten.
En toch eindigde ook op dit jaarlijkse adoptiefeest mijn dagdroom met hoop en warmte. Omdat Jasmijn een zichtbaar gelukkig kind is, dat snel bijleert en aansterkt en de wereld zal veroveren. Toen ik haar in mijn achteruitkijkspiegel zag wegdommelen, op onze weg terug naar huis, kon ik niet anders dan een hand op de knie van mijn man leggen en zeggen: ‘Al die jaren. Al die moeite. Al dat wachten. Doen we dat niet nog ’s opnieuw?’


En toen kwam jijTom De Cock adopteerde in 2014 samen met zijn man een dochter, Jasmijn.
Tom is radio- en televisiemaker bij de Vlaamse openbare omroep. Hij
schreef over de adoptieprocedure
En toen kwam jij, uitgegeven bij
De Bezige Bij. Op zijn blog www.entoen.be
deelt hij alle gekke en geestige
dingen die hij op het pad van de opvoeding tegenkomt.

VADERS aanwezig | oktober 2016

 

 

Facebooktwitterlinkedinmail

Eén reactie op Extreem gewenst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VADERS aanwezig

 

wordt mogelijk gemaakt door
Bureau Beschermjassen

 

een initiatief van het
Hendrik Pierson Fonds

 

 

 

Contact

Voor contact met de redactie van VADERS aanwezig, mail naar info@vadersaanwezig.nl

Archief
Nieuwsbrief
Op dit moment lezen 454 mensen onze nieuwsbrief. Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld u dan hier aan.


 

Volg ons op TwitterVolg ons op Twitter