Over het belang van vaderschap

Eén gezin met twee adressen

Op lastige momenten denk ik aan mijn kinderen

een gezin twee adressen

Charlotte en ik hadden het goed voor elkaar: twee prachtige zoons, een mooi huis in een al net zo mooie omgeving en beide een leuke baan. Toch ontbrak er al een tijdje iets en dat voelden we allebei. De verbinding die we vroeger hadden, zowel op emotioneel als lichamelijk vlak, werd steeds minder. Zelfs de gesprekken met een relatietherapeut konden hier niets meer aan veranderen. Er was maar één conclusie mogelijk… 

 

 

We hebben onze kinderen altijd geleerd dat ze naar hun gevoel moeten luisteren. Eind 2012 besloten we om onze eigen raad op te volgen en gehoor te geven aan het gevoel waar we allebei al een tijd mee rondliepen: we waren niet meer gelukkig samen en het was beter was om nu -in goed overleg- ons huwelijk te beëindigen, dan te wachten tot de irritaties en ruzies té hoog zouden oplopen. De kogel was door de kerk, het besluit was genomen. Maar hoe vertel je dit aan je kinderen van 8 en 10 jaar oud?

 

“Voordat we met de jongens in gesprek gingen,
zochten we informatie op over hoe we dit nieuws het beste konden brengen”

 

Goed voorbereid
Het is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. Voordat Charlotte en ik met de jongens in gesprek gingen zochten we informatie op over hoe we dit nieuws het beste konden brengen. Een aantal tips kwam telkens opnieuw voorbij: ‘breng het nieuws samen,’ ‘vertel alleen datgene wat je zeker weet’ en ‘wees zo concreet en duidelijk mogelijk.’ Met deze tips in ons achterhoofd vertelden we onze zoons dat we gingen scheiden, maar dat we allebei voor hen zouden blijven zorgen

 

“Het enige wat we konden doen was er voor ze zijn: als ze verdrietig,
boos of bang waren, maar ook als ze vragen hadden”

 

Hun verdriet was onvermijdelijk
Een van de eerste afspraken die we met de jongens maakten, was dat ze voorlopig niet hoefden te verhuizen en dat Charlotte en ik om de beurt bij hen kwamen wonen. Zo konden de jongens in hun vertrouwde omgeving blijven en hoefden ze niet om de zoveel dagen van huis te wisselen. Om de kinderen te laten merken dat we altijd samen hun ouders blijven, spraken we ook af dat we één keer per week met z’n vieren zouden eten. Maar bovenal hebben we steeds benadrukt hoeveel we van hen houden en dat ze nooit mogen denken dat de scheiding hun schuld is. Ondanks onze goede voorbereiding en de afspraken die we in goed overleg en in het belang van de jongens hadden gemaakt, was hun verdriet natuurlijk onvermijdelijk. Dat konden we niet wegnemen. Het enige wat we konden doen was er voor ze zijn; als ze verdrietig, boos of bang waren, maar ook als ze vragen hadden. We hebben altijd naar ze geluisterd en ik denk dat hen dat heel erg heeft geholpen om het verdriet een plekje te geven en de scheiding te accepteren.

 

“Hoe kun je daar nou mee instemmen?
Waarom heb je het niet anders geregeld?”

 

Eén gezin, twee adressen
Alle afspraken omtrent de scheiding hebben Charlotte en ik samen opgesteld, zonder tussenkomst van een derde. Denk bijvoorbeeld aan de afspraken rondom materiële zaken, zoals de verdeling van het geld en de spullen. Maar ook het ouderschapsplan hebben we samen geschreven. Hierbij is ons uitgangspunt altijd geweest: één gezin met twee adressen. Zo staan in het ouderschapsplan de eerder genoemde afspraken over het om en om zorgen voor de jongens in ‘ons eigen huis’ en het wekelijks samen eten. Maar we spraken ook af dat we als ouders niet te ver uit elkaar mogen wonen; de afstand moet ‘fietsbaar’ zijn voor een kind van 12 jaar. We overleggen elke week veelvuldig over onze zoons en storten maandelijks een afgesproken bedrag op een gezamenlijke bankrekening, waarvan we bijvoorbeeld uitgaven doen voor school, sporten en kleding.

 

“Ik was bang dat mijn kinderen
mij niet meer leuk zouden vinden”


Leien dakje?
Het lijkt nu alsof onze scheiding volledig van een leien dakje ging en er geen sprake was van pijn of boosheid, maar ook wij hebben moeilijke momenten gekend. Ik vond het ontzettend pijnlijk toen Charlotte vertelde dat ze de jongens voor wilde stellen aan haar nieuwe vriend. Voor een buitenstaander klinkt het misschien gek, maar ik was bang dat mijn kinderen mij daardoor niet meer leuk zouden vinden. Rationeel gezien wíst ik dat het onzin was; mijn kinderen houden onvoorwaardelijk van me. Maar toch vóelde het op dat moment wel degelijk zo.

 

“Als ik bedacht wat mijn kinderen het liefst zouden willen,
was het niet moeilijk om de juiste keuze te maken”

 

Mijn kinderen gaan voor alles
Om met de pijn rondom de scheiding om te kunnen gaan verdiepte ik me in verschillende methodes. Zelf heb ik erg veel gehad aan de PRI-methode*, die me in liet zien dat mijn boosheid en frustratie vooral veroorzaakt werden door gebeurtenissen uit het verleden. Deze ‘oude pijn’ maakt het lastig om goed met elkaar te communiceren en open te staan voor de ideeën en wensen van de ander. En dat is jammer. Gelukkig hebben we altijd geprobeerd om elkaar daar scherp in te houden. Wat mij op zulke momenten erg hielp was het denken aan het belang van mijn kinderen. Als ik hen voor me zag en bedacht wat zij het liefst zouden willen, was het opeens niet meer zo moeilijk om de juiste keuze te maken. Want hun belang gaat voor alles.

* Meer lezen over de PRI-methode? Kijk op: www.pastrealityintegration.com/nl/ 


Persoonlijk verhaal van Jelmer
Namen zijn geanonimiseerd

Door Carmen Kromosono
VADERS aanwezig | juli 2017

 

Facebooktwitterlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VADERS aanwezig

 

wordt mogelijk gemaakt door
Bureau Beschermjassen

 

een initiatief van het
Hendrik Pierson Fonds

 

 

 

Contact

Voor contact met de redactie van VADERS aanwezig, mail naar info@vadersaanwezig.nl

Archief
Nieuwsbrief
Op dit moment lezen 454 mensen onze nieuwsbrief. Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld u dan hier aan.


 

Volg ons op TwitterVolg ons op Twitter