Over het belang van vaderschap

Hulpverlening ziet vaders makkelijk over het hoofd

‘Je bent in al die jaren de eerste die naar mij vraagt,’ zei vader tegen me

Will werkt als jeugd- en gezinscoach op de Zuid-Hollandse eilanden. “Regelmatig komen er aanmeldingen binnen van ‘kinderen met moeilijk gedrag’ of ‘moeilijke kinderen’. Wat mij betreft mogen we meer de nadruk leggen op ‘een kind dat het moeilijk heeft’ (door het gedrag van zijn ouders).” Steeds weer ziet Will hoe kinderen in de knel komen te zitten als hun ouders niet meer samen door één deur kunnen. In het ergste geval moet het kind zelfs één van de ouders missen. En meestal is dit vader.

 

“Een kind wordt geboren uit twee ouders. Van nature houdt een kind van beide ouders en het herkent bovendien iets van zichzelf in zowel zijn vader als zijn moeder. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend. Als ouders echter niet meer samen door één deur kunnen, dan staan hun eigen emoties dit besef soms in de weg. En dat gaat áltijd ten koste van het kind.

Het verhaal van Mark
Een aantal jaren geleden coachte ik een gezin, dat bestond uit een alleenstaande moeder, met een zeventienjarige dochter en een veertienjarige zoon, Mark. Mark was uit huis geplaatst geweest en kwam nu weer thuis wonen. Daar verviel hij in z’n oude gedrag: hij luisterde niet, had foute vrienden en spijbelde vaak. Op den duur vroeg ik hem naar zijn vader. Mark bleek z’n vader al zes jaar niet te hebben gezien en wilde dat ook niet. Net als z’n moeder was hij boos op z’n vader; deze keek nooit naar hem om en gaf dus niks om hem.

 

“Mark had z’n vader al zes jaar niet gezien
en wilde dat ook niet”

 

Hulpverlenersgeklets
Desondanks besloot ik voorzichtig met Mark over z’n vader te praten, want in mijn ogen miste hij een mannelijk rolmodel waaraan hij zich kon spiegelen. In eerste instantie stuitte ik op veel weerstand. Mijn overtuiging dat elke ouder van z’n kind houdt, vond hij dan ook maar ‘dom hulpverlenersgeklets.’ Gelukkig heb ik een lange adem; na drie jaar stond hij open voor een gesprek met z’n vader. Hierin speelde zijn zus, die na een ruzie met moeder weer contact had gezocht met vader, ook een belangrijke rol.

Vaders verhaal
Vader vertelde dat hij wel degelijk contact had gezocht met zijn kinderen, maar moeder maakte dat onmogelijk. Hij is letterlijk ziek geweest van verdriet omdat hij zijn kinderen niet zag. Hoewel vader wel het ouderlijk gezag had, was hij bij officiële instanties niet in beeld; via kennissen hoorde hij dat zijn zoon uit huis was geplaatst. ‘Je bent in al die jaren de eerste die naar mij vraagt,’ zei vader na ons eerste gesprek tegen me. Dat is toch onvoorstelbaar? Het gezin had al zoveel hulpverlening gehad en nog nooit had iemand contact gelegd met vader.

 

“In al die jaren hulpverlening had nog nooit
iemand contact gelegd met vader”

 

Traditionele rolverdeling
De traditionele rolverdeling -vaders werken en moeders zorgen voor de kinderen- is in de loop der tijd behoorlijk veranderd. Toch worden moeders vaak nog steeds als de belangrijkste opvoeder gezien. Dat maakt dat vaders in de hulpverlening soms (te) makkelijk over het hoofd worden gezien. Overigens niet alleen in de hulpverlening, ook de wet- en regelgeving houdt dit beeld in stand. Hoewel er de laatste jaren wel degelijk een verandering gaande is, trekken vaders vaak nog steeds aan het kortste eind.

Erkenning
De vader van Mark voelde zich door mij gezien en gehoord. Ik erkende hem als vader van zijn twee kinderen. En dat is volgens mij het minste -en tevens het belangrijkste- dat je kunt doen. Niet alleen als hulpverlener of als rechter, maar gewoon van mens tot mens. Elk mens wil erkend worden in wie hij is en wat hij doet. Als vader, als moeder, als hulpverlener, als rechter en niet te vergeten: als kind.

 

“Soms hebben ouders een duwtje in de juiste richting nodig
om vanuit een ander perspectief naar hun situatie te kunnen kijken”

 

Gezamenlijk belang: het kind
Ik eindig weer met datgene waarmee ik mijn verhaal begon: het kind, dat de brug vormt tussen de twee ouders uit wie het wordt geboren. Hoe verder ouders uit elkaar gaan, hoe meer het kind in een spagaat komt. En ik geloof oprecht dat geen enkele ouder de intentie heeft om zijn of haar kind bewust in die positie te brengen. Soms hebben ze alleen even een duwtje in de juiste richting nodig om vanuit een ander perspectief naar de situatie te kunnen kijken.

En Mark? Na het eerste gesprek met zijn vader is het contact in stand gebleven. Hij woont inmiddels op zichzelf en heeft zijn opleiding weer opgepakt.” 


Praktijkverhaal van Will
Namen van de betrokkenen in dit verhaal zijn geanonimiseerd

Door Carmen Kromosono
VADERS aanwezig | januari 2019

 

Facebooktwitterlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VADERS aanwezig

 

wordt mogelijk gemaakt door
Bureau Beschermjassen

 

een initiatief van het
Hendrik Pierson Fonds

 

 

 

Contact

Voor contact met de redactie van VADERS aanwezig, mail naar info@vadersaanwezig.nl

Agenda
Archief
Nieuwsbrief
Op dit moment lezen 435 mensen onze nieuwsbrief. Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld u dan hier aan.


 

Volg ons op TwitterVolg ons op Twitter