Over het belang van vaderschap

Mijn vader kwam nooit meer thuis

Mijn vader kwam nooit meer thuisMijn vader overleed toen ik drieëntwintig was. Hij was samen met mijn moeder op vakantie in Turkije. Ze verbleven bij familie, in het geboortedorp van m’n vader. Het gebeurde rond 0.00 uur ’s nachts. M’n ouders waren net gaan slapen, toen m’n moeder wakker werd van m’n vader omdat hij rochelende geluiden maakte. Ze probeerde hem wakker te schudden, maar dat lukt niet. De neef van m’n vader kwam te hulp en belde een ambulance. Maar het was te laat. Mijn vader stierf aan een hartaanval, op de plek waar hij 59 jaar geleden werd geboren.

Om 1.00 ’s nachts ging mijn telefoon en vertelde mijn broer dat m’n vader overleden was. De man van mijn zus ging direct achter tickets aan en vijf uur later zaten we in het vliegtuig in Eindhoven. Mijn broer met zijn vrouw en kinderen en mijn zus met haar man. Ik was alleen, want mijn relatie was net voorbij. Het was een hel. Na drieënhalf uur landden we in Istanbul. We huurden een auto en reden naar het dorp van mijn vader.

 “Ik heb m’n vader nog net twee minuten kunnen zien voordat hij
werd meegenomen naar de begraafplaats”

Daar aangekomen, bleek dat m’n vader al niet meer thuis was. Hij was gewassen en lag opgebaard bij de Moskee. Misschien naïef, maar ik had er geen idee van dat je in Moslimlanden binnen vierentwintig uur begraven wordt. Ik heb m’n vader nog net twee minuten kunnen zien, voordat hij door m’n broer, neven en andere mannen uit de familie op een pick-up truck werd meegenomen naar de begraafplaats. Vrouwen gaan niet mee naar een begrafenis. Ook dat wist ik niet. In plaats daarvan bidden ze samen. Uren achter elkaar. Ik was er lichamelijk bij, maar ging volledig op in m’n eigen gedachten.

Het verdriet om mijn vader heb ik op mijn eigen manier verwerkt. Daarbij heb ik veel steun gehad aan m’n beste vriend en vriendin, zij waren in die tijd bijna elke dag bij me. Mijn vader was een lieve, maar soms ook een moeilijke man. Hij kon snel boos worden. Maar ik hield van hem. Ik miste mijn vader vooral bij de alledaagse dingen. Zo zette hij ’s avonds om 20.00 uur altijd koffie en dan keken we samen naar Goede Tijden Slechte Tijden. En als hij thuiskwam, stak hij z’n sleutel altijd op een bepaalde manier in het slot. Dan wist ik: ‘Papa is thuis.’

 “Ik zorgde graag voor m’n moeder,
maar ik zou liegen als ik zeg dat het niet zwaar was”

Na mijn vaders overlijden ben ik weer thuis gaan wonen om voor mijn moeder te zorgen. In de Turkse cultuur is het in principe de taak van het oudste kind om voor je ouders te zorgen. Maar mijn broer had het te druk met zijn eigen gezin en mijn zus woonde te ver weg. Het zit in mij om voor mensen te zorgen. Ik deed het dan ook graag, maar ik zou liegen als ik zeg dat het niet zwaar was. Ik zat in het tweede jaar van m’n studie en werkte in de weekenden. Daarnaast zorgde ik voor m’n moeder: ik deed de administratie, beheerde de financiën en deed boodschappen met haar. Eigenlijk regelde ik alle praktische zaken, want mijn moeders Nederlands is niet zo goed.

Ook nam ik mijn moeder mee als ik met vrienden op vakantie of uit eten ging, naar verjaardagen van vrienden en naar kerstdiners en paasbrunches met vrienden. Het ging heel geleidelijk, maar op een gegeven moment had ik geen eigen leven meer, terwijl ik daar wel behoefte aan had. Toch zei ik geen ‘nee,’ omdat ik me schuldig voelde als m’n moeder alleen thuis zat. Het was heel dubbel. Als ik terugkijk op die periode heb ik mezelf volledig opzij gezet.

 “Ik heb zijn rol overgenomen,
maar eigenlijk had ik m’n vader zelf nog nodig”

Twee jaar lang leefde ik min of meer op de automatische piloot. In zomer van 2006 had ik voor het eerst het gevoel dat het weer een beetje goed met me ging. Ik denk dat ik het toen pas echt verwerkt had. In 2009 nam ik het huis over van m’n moeder. Ik werkte al en zij kon de financiële lasten niet meer dragen. Ze heeft nog een jaar bij mij ingewoond. Daarna is mijn huidige vriend bij me ingetrokken en is m’n moeder weer op zichzelf gaan wonen. Tegenwoordig zorg ik nog steeds voor haar, maar meer op afstand.

Ik heb nu zelf een zoon. Net als m’n vader is hij met een keizersnede geboren. In zijn ogen zie ik blikken die ik herken van m’n vader. Zijn overlijden heeft m’n leven gestuurd. Toch heb ik geen spijt van hoe ik het heb gedaan. Als ik het over mocht doen zou ik weer voor m’n moeder zorgen, maar zou ik af en toe ook tijd voor mezelf nemen. Ook zou ik misschien professionele hulp zoeken om het verlies van m’n vader te verwerken. Ik heb zijn rol overgenomen, maar eigenlijk had ik m’n vader zelf nog nodig.

Persoonlijk verhaal van Nuran
Namen zijn geanonimiseerd

Door Carmen Kromosono
VADERS aanwezig | oktober 2015

Facebooktwitterlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VADERS aanwezig

 

wordt mogelijk gemaakt door
Bureau Beschermjassen

 

een initiatief van het
Hendrik Pierson Fonds

 

 

 

Contact

Voor contact met de redactie van VADERS aanwezig, mail naar info@vadersaanwezig.nl

Archief
Nieuwsbrief
Op dit moment lezen 454 mensen onze nieuwsbrief. Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld u dan hier aan.


 

Volg ons op TwitterVolg ons op Twitter