Over het belang van vaderschap

Stiefmoeder: deelnemer aan de zijlijn

Aan het einde van de rit was ze Davids dochter

stiefmoeder

Veertien jaar geleden, tijdens een avondje stappen ontmoette ik David. Ik was zeventien en zat in het examenjaar van het VWO. David was zeven jaar ouder, had een fulltime baan en bleek zelfs al vader te zijn. Ondanks het leeftijdsverschil klikte het tussen ons en kregen we een relatie. Het enige waar ik me tot op dat moment meet bezig hoefde te houden was mijn eindexamen. Maar al snel werd duidelijk dat David zich in een positie bevond waarin hij zich om hele andere zaken druk moest maken.

 

Onrechtvaardige wereld
Geregeld zag ik David terneergeslagen thuiskomen omdat hij van Marissa, zijn ex-partner, hun dochter Janine niet op mocht halen. Ondanks de afspraken die zij daarover hadden gemaakt. ‘Misschien dat ik haar volgende week op mag halen,’ zei hij dan. Dit gebeurde steeds vaker, totdat Marissa het contact tussen hem en Janine volledig stopzette. Het was het begin van een heftige periode met rechtszaken, die ook mij niet in de koude kleren ging zitten. Ik leerde een onrechtvaardige wereld kennen waarin ik van de ene verbazing in de andere viel.

 

“Elke keer wanneer Davids weekend met Janine naderde,
wachtten we in spanning op een bericht van Marissa.”

 

Marissa’s grillen
Van dichtbij zag ik gebeuren hoe Marissa jarenlang, zonder enige consequenties, het contact tussen David en Janine belemmerde. Ik zag hoe David Marissa overal in tegemoet kwam. Mocht hij Janine wel zien, maar alleen bij Marissa thuis? Dan bracht David onder het toeziend oog van Marissa tijd door met zijn dochter (Belachelijk, je hebt er toch recht op om haar op te halen?!). Zei Marissa op het laatste moment dat Janine niet kon komen? Dan was David bereid om haar het weekend daarop op te halen (Nou ja, ze mocht toch mee naar de verjaardag van je zus?!). Elke keer wanneer ‘Davids’ weekend met Janine naderde, wachtten we in spanning op een bericht van Marissa; wat zou ze nu weer verzinnen?

 

“Als partner van David maakte ik deel uit van de situatie,
maar tegelijkertijd stond ik als stiefmoeder aan de zijlijn.”

 

Deelnemer aan de zijlijn
Het was vreselijk. Voor David die als vader machteloos moest toezien hoe het contact tussen hem en zijn zoon verwaterde. Voor Janine, die als kind van twee gescheiden ouders in een spagaat verkeerde tussen haar vader en moeder. Maar ook voor mij, de partner van David die deel uitmaakte van de situatie, maar die tegelijkertijd als stiefmoeder aan de zijlijn stond.

 

“Hoe kun je daar nou mee instemmen?
Waarom heb je het niet anders geregeld?”

 

Machteloos en onbegrepen
David en ik konden over de situatie praten, afspraken maken, erom huilen en ruzie maken, het weer goed maken en nieuwe ideeën verzinnen, maar aan het einde van de rit was Janine Davids dochter en moest hij het afhandelen met Marissa. Volstrekt logisch. Maar voor een zeventienjarige -die tot op zekere hoogte nog heel naïef gelooft in een rechtvaardige maatschappij- vooral heel onbegrijpelijk en frustrerend. Hoe vaak heb ik wel niet gedacht (en gezegd): ‘Hoe kun je daar nou mee instemmen? Waarom heb je het niet zus of zo geregeld? Daar heb je toch recht op!’ Ik heb me machteloos en onbegrepen gevoeld, niet in staat om mijn beleving van de situatie over te brengen op David.

 

“Al heb je nog zo’n hekel aan je ex…
van je kind hou je toch onvoorwaardelijk?”


Steeds meer begrip
Inmiddels ben ik veertien jaar ouder, wijzer en vooral minder naïef geworden. Mijn beeld van de maatschappij is realistischer; ergens recht op hebben en iets daadwerkelijk krijgen liggen soms mijlen ver uit elkaar. Ik ben steeds beter gaan begrijpen waarom David soms zover meeging in de grillen van Marissa, zeker nu we samen ook een kindje hebben gekregen. Je hebt er simpelweg alles voor over om je kind te zien, te voelen, te ruiken en te horen. Zelfs al is het maar voor even en onder het toeziend oog van je ex. Maar wat ik nog steeds niet begrijp, misschien nog wel minder dan toen, is dat je je kind laat kiezen tussen zijn beide ouders. Al heb je zelf nog zo’n hekel aan je ex… van je kind hou je toch onvoorwaardelijk?

Persoonlijk verhaal van Cynthia
Namen zijn geanonimiseerd

Door Carmen Kromosono
VADERS aanwezig | oktober 2016

 

Facebooktwitterlinkedinmail

Eén reactie op Stiefmoeder: deelnemer aan de zijlijn

  • Beste Cynthia,

    Mooi, je beschrijving van hoe je als stiefmoeder deze ontwikkelingen rond de verstoorde omgang tussen de dochter van je vriend en hem (haar vader) hebt meegemaakt en beleefd. Een leerzame en tegelijk pijnlijke ervaring.
    Je hebt gezien hoe sterk de oerband tussen een ouder en een kind is. Wat inbreuk maken op die band met je doet als ouder. Er komen oerkrachten los. Hoe beschadigend het is, voor zowel het kind als ouder, wanneer deze wederzijdse hechting geweld wordt aangedaan. Hoe beter de hechting, hoe fijner de onderlinge band (was), hoe meer je van je kind houdt, er voor wil zijn en er voor over hebt, hoe pijnlijker een (gedwongen) scheiding tussen kind en ouder, des te groter het verlangen naar herstel van het contact en samen beleven van het dagelijks leven, de normale dingen. Zonder spanningen.

    De frustratie, spanning en het gevoel van machteloosheid loopt vaak hoog op als persoonskenmerken van een ouder een kind niet in staat stelt om op een harmonieuze wijze met de andere ouder om te kunnen blijven gaan na een scheiding van de ouders (als partners!). Kinderen scheiden zichzelf in normale omstandigheden niet af van ouders, waar ze eerst een goede band mee hadden. Ze hebben één vader en één moeder, waaruit ze zijn ontstaan; dat is voor de rest van het leven zo. Het is de verantwoordelijkheid van beide ouders om na een partnerscheiding de band tussen de kinderen en beide ouders goed te houden. Hierin het goede voorbeeld te geven. Dit vergt extra inspanning van ouders, zeker bij (jongere) kinderen, waarvoor dingen sowieso georganiseerd moeten worden. Dat kunnen ze nog niet zelf.

    Het is triest te zien én te moeten ervaren, voor vele kinderen en ouders, dat er ouders zijn die de band tussen de kinderen en de andere ouder niet respecteren (omdat ze geen respect hebben voor de ex-partner) en deze band actief proberen af te breken. Dit is een vorm van emotioneel kindermisbruik waar veel meer aandacht aan moet worden besteed. Zie ook columns op de site.

    Hartelijke groet, Erik van der Waal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VADERS aanwezig

 

wordt mogelijk gemaakt door
Bureau Beschermjassen

 

een initiatief van het
Hendrik Pierson Fonds

 

 

 

Contact

Voor contact met de redactie van VADERS aanwezig, mail naar info@vadersaanwezig.nl

Archief
Nieuwsbrief
Op dit moment lezen 454 mensen onze nieuwsbrief. Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen? Meld u dan hier aan.


 

Volg ons op TwitterVolg ons op Twitter