Bockie De Repper, geboren als Jonas Van Boxstael, had geen eenvoudige jeugd. Zijn ouders gingen uit elkaar toen hij dertien jaar oud was. Na de scheiding verdween zijn vader uit beeld. Het contact werd verbroken en Bockie groeide verder op zonder zijn vader aan zijn zijde. Die afwezigheid liet sporen na. Hij sprak er in zijn latere leven open over, onder andere op televisie. De afstand tussen vader en zoon zorgde voor veel onbeantwoorde vragen. Een kind dat zijn vader moet missen, groeit op met gemis, maar ook met een zoektocht naar eigen identiteit en houvast.
Geen afscheid kunnen nemen zoals je zou willen
Toen Bockie vierentwintig was, overleed zijn vader plotseling. Hij was pas achtenveertig jaar oud. Bockie had zijn vader elf jaar niet gezien. Het verlies kwam onverwacht en bracht veel gevoelens met zich mee. Hij had geen kans gehad om te praten, geen afscheid genomen, geen laatste woorden kunnen zeggen. In interviews vertelt hij hoe hij in het begin luchtige grappen maakte over de dood van zijn vader, als manier om ermee om te gaan. Maar later kwam het besef: er komt geen gesprek meer, geen uitleg, geen sorry. Dat maakt rouw extra zwaar, zeker als het gemis al langer speelt.
De invloed van zijn vader op zijn kijk op het leven
Het overlijden van zijn vader heeft Bockie niet alleen geraakt, het heeft ook zijn blik op het leven veranderd. Hij heeft openlijk gedeeld dat hij vaak denkt dat ook hij misschien niet oud zal worden. Die gedachte drukt mee op de keuzes die hij maakt. Zo vertelde hij dat hij geen kinderen wil. Niet omdat hij ze niet leuk vindt, maar omdat hij zich niet veilig voelt bij het idee van een lange toekomst. De dood van zijn vader leeft in hem verder, als een herinnering maar ook als een vormende kracht die zijn leven tot op vandaag beïnvloedt.
Spreken over verdriet in het openbaar
Bockie De Repper is niet bang om zijn emoties te tonen. In het programma ‘Sergio Over De Grens’ vertelde hij openhartig over zijn vader. Hij vertelde hoe de laatste woorden die hij ooit sprak tegen zijn vader tijdens een ruzie ‘fuck you’ waren. Die woorden blijven hangen. Hij heeft spijt dat hij nooit de kans kreeg om dat recht te zetten. Dat maakt zijn verhaal pijnlijk en menselijk. Het raakt mensen, omdat het laat zien hoe snel het te laat kan zijn. Door hierover te praten, maakt hij ruimte voor anderen om ook open te zijn over hun verlies.
Kracht halen uit het verleden, met steun van zijn moeder
Ondanks het verdriet over zijn vader, heeft Bockie veel steun gehaald uit de band met zijn moeder. Hij spreekt met liefde en respect over haar. Zij was degene die bleef, die zorgde, die alles samenhield. Zij was zijn veilige basis. Dat laat zien dat één ouder het verschil kan maken. Zijn jeugd heeft hem gevormd tot wie hij nu is. Hij draagt zijn verleden met zich mee, maar laat zich er niet doorbreken. Door zijn verhaal te delen, helpt hij anderen. En dat maakt hem niet alleen een opvallende persoonlijkheid, maar ook iemand die durft te laten zien wat hem raakt.
