Julien Schoenaerts werd in Vlaanderen beschouwd als een van de grootste toneelacteurs van zijn tijd. Zijn optredens op het podium waren indrukwekkend en vol emotie. Hij speelde rollen van Shakespeare tot moderne stukken en werd geroemd om zijn krachtige stem en zijn diepe betrokkenheid bij elke rol. Achter het succes ging een gevoelig persoon schuil. Julien kreeg op latere leeftijd te maken met ernstige psychische problemen. Zijn bipolaire stoornis zorgde ervoor dat hij zich soms terugtrok uit het openbare leven. Toch bleef zijn liefde voor kunst altijd aanwezig, zowel in zijn werk als in zijn denken.
Kunst als rode draad door het gezin
Julien was niet alleen een acteur, maar ook een man die zich uitte in beeldende kunst. Hij maakte honderden tekeningen en schilderijen. Die creatieve kant leeft voort in zijn zoon Matthias. Ook hij is iemand die zoekt naar echtheid en diepte in zijn werk. Hun beider behoefte aan expressie laat zien hoe kunst en emotie hand in hand gaan binnen hun familie. Matthias heeft later gezegd dat hij bewondering heeft voor hoe zijn vader zich durfde te tonen op het podium, zelfs wanneer het privé moeilijk ging. Dat heeft hem geholpen om zelf ook eerlijk te blijven in zijn acteren.
De pijn van een afwezige vader
Matthias groeide grotendeels op zonder zijn vader. Zijn ouders gingen uit elkaar toen hij nog jong was, en hij woonde bij zijn moeder. In interviews gaf hij aan dat hij zijn vader in die tijd vooral kende van televisie of uit verhalen. Dat gemis heeft invloed gehad op zijn jeugd. Pas toen Matthias volwassen werd, kwam er meer contact tussen hen. Hij kreeg meer begrip voor de worstelingen van zijn vader. Ze vonden elkaar terug, stap voor stap. Die hernieuwde band gaf Matthias de ruimte om zijn vader niet alleen te zien als de kunstenaar, maar ook als mens.
Een stille ontmoeting op het witte doek
Een bijzonder moment in de levens van Julien en Matthias vond plaats in de film “Daens” van regisseur Stijn Coninx. Julien speelde een rol in deze film, en Matthias – toen nog maar dertien jaar oud – speelde een kleine bijrol. Hoewel ze geen scènes samen hadden, deelden ze wel hetzelfde project. Dit symbolische begin van Matthias’ carrière, met zijn vader ergens op de set, voelt als een stille vorm van overdracht. Het markeerde het begin van iets nieuws, terwijl het voor Julien een van zijn laatste grote rollen zou zijn. Het verbindt vader en zoon op een bijzondere manier.
De erfenis in hart en hoofd
Julien overleed in 2006. Zijn dood liet een leegte achter, maar ook een duidelijke erfenis. Niet in de vorm van geld of bezittingen, maar in inspiratie en herinnering. Matthias draagt zijn vader met zich mee. Dat merk je in hoe hij speelt, hoe hij spreekt over emoties en hoe hij omgaat met het vak. De moeilijke band met zijn vader heeft hem gevormd tot wie hij is. Niet alleen als acteur, maar ook als man. De invloed van Julien leeft voort in elke film die Matthias maakt. In zijn gedrevenheid, in zijn zachtheid en in zijn kracht om te blijven zoeken naar waarheid.